Het jaar van de waarheid

Geplaatst op by
Reageer

Het 15e studioalbum sinds 1979 van het Britse Killing Joke heeft de allesomvattende titel MMXII (2012) meegekregen, het jaar waarin volgens vele voorspellingen en het geloof van zanger Jaz Coleman ons een grote verandering te wachten staat zo niet zelfs het einde van de wereld. De band verkeert, bestaande uit de originele bezetting van 43 jaar terug, de laatste jaren in een creatieve en productieve periode. De afwisseling op het album, voorzien van fraai vormgegeven artwork, is groot, de composities fris en origineel en het album heeft veel vaart. Keyboards helpen de bombastiek van de nummers hier en daar flink te laten opzwellen, dan weer om een rustig matje te leggen onder een voortkabbelend muziekstuk. Geordie Walker’s gitaarspel en riffs doen denken aan vroegere tijden met de nodige jankende, valse noten. Jaz Coleman pakt van tijd tot tijd nog flink uit met zijn oerbrullen, maar gebruikt tot mijn vreugde ook veelvuldig zijn cleane stem. Productioneel is het album beter dan zijn voorganger Absolute Dissent (‘10), en experimenteert bassist en producer Youth er weer lustig op los bij de effecten op Coleman’s vocalen, maar de drums blijven wat aan kracht missen. Of dat nou aan het soms wat rommelige spel (bekkens) van Big Paul Ferguson ligt of aan de productie van Youth valt te betwisten. Hoogtepunten zijn het loom pompende Fema Camp, het stuwende Rapture, Colony Collapse, het uptempo Corporate Elect, het rustige In Cythera, het bezwerende Primobile en het wel heel originele en dansbare Trance (wat een aparte zanglijn). In het nummer Glitch wordt iets te letterlijk teruggegrepen naar vroegere tijden van de band, als het intro en refrein muzikaal gezien al eerder gebruikt is in Intravenous (‘90) en gedeeltelijk in Kings & Queens (’85). Maar ja, beter gejat uit eigen tuin, dan bij de buren. Leuk detail is dat in het boekje met de teksten onder verschillende nummers links van internet staan afgedrukt waar je informatie over het onderwerp kunt vinden. Voor wie het nog niet wist, 11 april a.s. in De Melkweg, Amsterdam. 1x raden wie daar vooraan staat…

Clip: In Cythera

Live’s synoniem

Geplaatst op by
2

Van 1991 t/m 2009 was het Amerikaanse Live een zeer succesvolle rockband die 8 studio albums opnam en zich verzekerd wist van klinkende hits als I Alone; Lightning Crashes; The Dolphin’s Cry; Run To The Water; Overcome en They Stood Up For Love. Echter kregen de bandleden en diens zanger onenigheid en besloot de band er een punt achter te zetten. Zanger Ed Kowalczyk zag zich genoodzaakt een solo album op te nemen dat zich eind 2010 onder de titel Alive aandiende. Hoewel het album geen commerciëel succes is gebleken is het allesbehalve een slecht album. Eigenlijk doet Kowalczyk precies hetzelfde als dat hij met Live aan het doen was, rocknummers brengen die beklijven door telkens rustige coupletten te laten opzwellen naar vurige refreinen met de nodige bombast en stemverheffing. Het is duidelijk, hier is een songsmit aan het werk, die de kneepjes van het vak tot in de vingertoppen beheerst. Compositorisch en productioneel scoort de cd een dikke voldoende, en buiten dat beschikt de charismatische, kaalhoofdige zanger uiteraard nog altijd over die fabelachtige heldere en uit duizenden herkenbare stem. De eerste acht nummers zijn allemaal erg goed, al blijft het allemaal wel radiovriendelijk en commerciëel verantwoord. De laatste drie, wat tammere nummers blijven echter een beetje naneuzelen en lijken gespeend van de compositorische scherpte die de eerste acht nu juist zo sterk maakt. Buiten dat blijft dit een lekkere plaat en hoeven we Live kennelijk voorlopig nog niet te missen. Inmiddels hebben de overgebleven andere leden van Live de koppen weer bij elkaar gestoken, een nieuwe zanger aangetrokken en werken ook zij naar verluid aan een nieuw album. Ben benieuwd of de nieuwe, met een zware last opgezadelde zanger de band er weer bovenop kan krijgen, of dat de band hiermee onderuit gaat. Kowalczyk heeft met Alive in elk geval alvast een zeer behoorlijke voorsprong.

Clip: Grace

Andrea Coverr

Geplaatst op by
1

Zangeres en niet ruim bedeelde jongste telg van Ierse familie popgroep The Corrs, Andrea Corr heeft haar 2e solo album uit. Het album heeft de titel Lifelines meegekregen en bevat, in tegenstelling tot het zelfgeschreven maar door de pers volledig genegeerde solo debuutalbum Ten Feet High uit 2007, een verzameling covers. Naar eigen zeggen nummers die haar in haar jeugd zouden hebben geïnspireerd. De productie is in handen van John Reynolds en Brian Eno welke gekozen hebben voor een prachtige haast akoestische aanpak met hier en daar een strijkorkest. De cd ademt de sfeer van een goed gerijpt vat wijn en vakmanschap. De liedjeskeuze is niet voor de hand liggend: wonderschoon openend met de in 1938 geschreven ‘Jazz standard’ I’ll Be Seeing you, slingert het album voorts heen en weer van Blue Bayou (Roy Orbinson, en mede bekend geworden door Linda Ronstadt) via State Of Independence (Vangelis & Jon Anderson, mede bekend geworden door Donna Summer) naar No 9 Dream (John Lennon). Hoewel Corr zich heeft verzekerd van een groep topmuzikanten, weet ze ook vocaal te overtuigen. Haar  zoetige, lichte stem wekt nergens wroeging of irritatie op, maar eerder respect. Best geslaagde nummer mijnsinziens is Lou Reed’s Pale Blue Eyes, wat een prachtuitvoering. Verrassend mooi album.

Clip: Pale Blue Eyes

Nieuwe start

Geplaatst op by
Reageer

Beste lezers,

in september 2011 kondigde mijn weblog aan dat deze moest verhuizen naar een andere server o.i.d. Dit is welliswaar gelukt alleen heeft het in plaats van de beloofde paar weken tot eind januari dit jaar moeten duren voor al mijn berichten en foto’s weer waren terug te vinden op mijn blog. De afgelopen weken ben ik bezig geweest met het her-ordenen van mijn bestaande berichten, (rare tekens uit de tekst filteren en de foto’s op de juiste plek) en ben daar tot dusver nog altijd mee bezig, hoewel ik al tot half 2009 heb doorploegd. Al die tijd heb ik dus geen berichten kunnen posten, maar heb ik uiteraard wel veel nieuwe cd’s kunnen beluisteren, want dat gaat natuurlijk gewoon door. Vanaf heden zal ik de draad weer oppakken. Daar ik nogal wat heb liggen zal ik proberen het iets beknopter te doen dan dat jullie van mij gewend zijn. Dit ten einde de opgelopen achterstand weer wat te kunnen inhalen. Ik hoop dat ik jullie allen hiermee weer een plezier kan doen. Tot binnenkort.

Wout.

Toontje lager op hoog niveau.

Geplaatst op by
Reageer

Monstertone Sinds november vorig jaar heeft het Nederlandse Monstertone 10 van zijn veel gespeelde nummers op cd staan. De release heeft de titel Thrills, Pills and Kills meegekregen evenals een kleurrijke hoes met duivels, doodshoofden en vrouwelijk naakt in een passende tattoo-stijl. De stonerrockband put zijn inspiratie vooral uit de seventiesrock van Black Sabbath en Led Zeppelin, maar ook uit hedendaagse bands als Trouble en Down. Gelukkig klinkt de band in geen geval als kopie van voornoemde bands, maar kun je wel de invloeden terughoren. Productioneel gezien is de uitgave dik in orde. De wat logge heavy metal klinkt lekker vet en zwaar wat een prachtig tegenwicht vormt met het heldere, hoge stemgeluid van Jeff Van Dokcum dat in de verte wat weg heeft van Kiss voorman Paul Stanley. Ook opvallend zijn de erg Jeff van Dokcum. prettig in het gehoor liggende gitaarsolo’s, en de strakke loopjes en giraarrifs in combinatie met de bas. De drums zijn wat op de achtergrond, maar kan de pret niet drukken. Hoogtepunten zijn het lekker lome en onweerstaanbare The Swamp; Backdoor Salute; Lock ‘N’ Load; Satan Is My Sweety (met een Black Sabbath-like intro); het lekker pompende Hardtail Gearbox en mijn grootste favoriet A Buckshot Ahead Of Me, waarop de meest doorgewinterde headbanger gegarandeerd gedesorienteerd zal raken. Wat een geweldig nummer! In A Fistfull Of Nothing echter lijkt de couplet-riff een ‘loopje’ te nemen met de gitaristen, want het loopt niet helemaal strak met de drumpartij. Wel zit er een verrassend middenstuk in waar het gaspedaal eindelijk eens wordt losgelaten en we ineens een orgeltje horen met voortkabbelend tokkelgitaartje. Met recht een break. Thrills, Pills And Kills is een lekkere, on-Nederlands sterke beukplaat vol met interessante loopjes en lekkere, meebrulbare nummers waarbij stilzitten geen optie is. Hier met dat bier!

Clip: Monstertone live op The Shetlands

Muzikale, hoogstaande creativiteit.

Geplaatst op by
Reageer

Imogen_heap_8 Ellipse is het 4e album van de uit Engeland afkomstige singer-songwriter Imogen Heep. De 33 jarige boomlange dame is afkomstig uit het electropop duo Frou Frou, dat in 2003 ophield te bestaan. Guy Sigsworth, de andere helft van Frou Frou, gaat zich vanaf dan toeleggen op het schrijven en produceren voor artiesten als Lamb, Madonna, Seal en Björk, terwijl Imogen Heep zich op een solocarriëre stort. Imogen Jennifer Jane Heep zoals ze volledig heet, schrijft; speelt; zingt; produceert en mixt zelf haar albums. Ellipse is vanaf het begin af aan productioneel gezien zeer spannend; akoestische instrumenten gecombineerd met elektronica als begeleiding, en qua zang doet Heep veel in de vorm van niet voor de hand liggende koortjes en achtergrond stemmetjes die de mooie zanglijnen ondersteunen. Zo heeft het middenstuk van Wait It Out een Peter Gabrieleske touch, en lijkt het boeiende Earth helemaal uit stemmen te bestaan. Waar Little Bird een dromerige sfeer opwekt, heeft Swoon weer de nodige swing. Alle nummers zijn schitterend uitgewerkt met erg veel oor voor detail. W35a_1Heep is duidelijk erg goed thuis in de  electronica, want ze weet een compleet geluid neer te zetten zonder gebruik van gitaar, bas of drums. Daarintegen zijn snaarinstrumenten als de viool en harp in 2-1 een prachtige aanvulling op de elektronische hoofdmoot, en vormt dit nummer mede hierdoor één van de hoogtepunten. Het catchy Bad Body Double is single waardig, gevolgd door Aha! dat zo onlogisch en vreemd is dat je het alleen kunt maken als je alleen opereert. Achter de piano van het instrumentale The Fire hoor je inderdaad een haardvuurtje knetteren, en wordt de neiging sterk ook maar meteen een fles rode wijn open te trekken. In het bijzonder mooie Canvas alsnog een sample van een gitaar, en een piano akkoordenschema dat even aan Talk Talk terug doet denken. Wat een prachtig nummer is dit. Heep levert met Ellipse een verrassend, inspirerend en intrigerend album af dat weinig gelijken kent. Nog één tip; gebruik voor optimaal genot de koptelefoon.

Clip: Canvas     Clip: Earth (live met beatboxer)

Geen tekenen van ondervoeding

Geplaatst op by
Reageer

Feeder-renegades11 Het Engelse Feeder riep midden 2009 een sideproject in het leven onder de naam Renegades, en ging zo als ‘onbekende’ band alle wat kleinere podia’s en kroegen af om hun nieuwe materiaal te spelen zonder weer alle hits van welleer erbij te moeten halen. Een mooie undercover operatie waar de band erg van genoten heeft. In 2010 kwam dan uiteindelijk het 7e album van Feeder met als titel Renegades. Het is een cd geworden dat je zou verwachten van een jonge frisse nog onbekende rockband die alle facetten van heavy rock de revue laat passeren, nog zoekend naar de juiste best passende vorm. Rocksongs die gelijkenis treffen met punk, poprock als met grunge, maar allemaal met dat sausje in vooral de refreinen Feeder dat Feeder eigen is. Kleine details voor de oplettende luisteraar maken het album product technisch helemaal af. Op Down To The River na, klokken alle nummers tussen de 2 en 4 minuten, maar meer hebben de drie heren dan ook niet nodig om te overtuigen. Fans die de melancholie van bijvoorbeeld Comfort In Sound adoreren, moeten wellicht even wachten op de komende release, (die alweer voor dit jaar geplannend staat), want dat schijnt er weer 1 in die traditie te worden, volgens de mannen zelf. Vooralsnog kunnen we met Renegades de buren weer eens flink tarten.

Clip: Call Out      Clip: Renegades

Kill City’s wedergeboorte

Geplaatst op by
Reageer

James & Iggy 1974 De meeste albums die het ooit tot de status van klassieker hebben geschopt hebben een soort emotioneel schild om zich heen laten groeien die ze beschermd tegen alles en iedereen die er nog iets aan veranderd zou willen zien. Niet doen, afblijven, zoals het nu is moet het blijven. Toch zijn er exemplaren bij die bij nader inzien en tientallen jaren wijzer indertijd dusdanig erbarmelijk opgenomen zijn dat ze met de hedendaagse techniek nog overtuigend kunnen worden opgepoetst. Zo deden Iggy Pop en Bruce Dickinson klassieker Raw Power van Iggy And The Stooges uit 1973 in 1997 met redelijk succes dunnetjes over. De sound was helderder, drums waren veel beter hoorbaar, hier en daar doken wat verloren gewaande achtergrond koortjes op en de nummers hadden geen fadeout, maar klonken door tot het echte eind. Toen Iggy met oude sidekick en gitarist James Williamson weer aan het touren was gegaan met de Stooges, na de dood van eerdere Stooges gitarist Ron Iggy & James 2010 Ashton, hadden zij het plan opgevat om het legendarische album van de twee ‘Kill City’ weer eens onder handen te nemen. Ieder die het origineel uit 1974 kent, weet dat dit veel beter had kunnen klinken. De low budget opnamen mogen dan een zekere (broeierige) zeventies-sfeer hebben, maar het album moest het vooral hebben van de sterke en originele composities van Pop en Williamson. Met enige scepsis had ik het nieuw-oude album, wat ik altijd zo adoreerde, opgezet, maar meteen al bij het eerste nummer werd ik wild enthousiast. Alles klinkt veel helderder, drums veel beter, ‘nieuwe’ achtergrondzang duikt op hier en daar, alswel gitaarlicks die in het origineel helemaal waren weggedraaid. De piano en sax zijn veel 4947 kleurijker en Iggy lijkt meer te schreeuwen dan voorheen. Nou vond ik dit al een erg sterk album, die nieuwe versie is, jaja, u leest het goed, nog beter! Was de nieuwe Raw Power leuk maar niet zodanig overtuigend dat het origineel de prullenbak in kon, de nieuwe Kill City doet het oude wel degelijk vergeten. Wat heb ik hem alweer vaak gedraaid.

Clip: promo new release          Clip: Kill City (live, 37 jaar later)

Voortkabbelende Schot

Geplaatst op by
Reageer

Justin 2 De Schotse leadzanger en componist Justin Currie van wijlen Del Amitri komt met zijn 2e soloalbum getiteld The Great War. Dat de man met de bakkebaarden mooie liedjes kan schrijven en die met zijn prachtige stem tot hoog boven het koren weet uit te tillen was ons reeds bekend. Dat hij de bij vlagen pittige rock en pop van zijn vorige band heeft verruild voor een meer ingetogener singer-songwriter aanpak ook. En dus is The Great War geen verrassing, maar wel een welkome aanvulling van ‘smans repertoire. Wel moet ik opmerken dat zijn vorige cd What Is Love For (2007) van voor tot bijna eind helemaal geweldig was, en alleen het laatste nummer wat langdradig en weinig spannend. Op deze schijf staan iets meer Justin 1 vervelender nummers (3) die ofwel door begeleiding van zenuwlijerig stratocaster-gitaar gejammer danwel door een vlakke, zichzelf voortdurend herhalende melodie je naar de doorspoelknop doet grijpen, maar gelukkig is het overgrote deel weer van grote klasse. Hoogtepunten zijn, A Man With Nothing To Do; At Home Inside Of Me; Youx92ll Allways Walk Alone; Ready To Be en Baby You Survived. Ik ben dus nog steeds groot fan, hoewel hij van mij ook wel weer eens mag gaan rocken.

Clip: You Will Allways Walk Alone     Clip: A Man With Nothing To Do (live)

Van het basje naar de muur

Geplaatst op by
Reageer

Melissa 2 Na in de jaren ‘ 90 als bassiste vijf jaar lang in de band Hole van Courtney Love te hebben gespeeld en daarna in dezelfde hoedanigheid deel uit maakte van The Smashing Pumpkins bivakkeerde de uit Canada afkomstige Melissa Auf Der Maur in verschillende kleinschalige projecten, tot ze in 2004 haar eerste solo album Auf Der Maur uitbracht. Het 2e album heeft lang op zich laten wachten doordat haar platenmaatschappij ging fuseren met een ander en zij enige tijd niet bij haar eigen opnamens kon, maar gelukkig is het de 38 jarige muzikante alsnog gelukt het album Out Of Our Minds de wereld in te krijgen. Het album is van artistiek hoog niveau, wat wil zeggen dat het nauwelijks hapklare radiovriendelijke brokken bevat. De met een flinke bos rode krullen gezegende ranke dame opent met een opbouwend, grillig instrumentaaltje The Hunt dat de toon zet voor het eerste echte nummer Out Of Our Minds, wat een fantastische titeltrack is. In voornoemd nummer en het daarop volgende Isis Speaks wordt duidelijk dat Melissa ongebruikelijke maten vaker verkiest boven de 4-kwartsmaat en qua sound het midden houd tussen Wave en Alternative. De vele verschillende stukken binnen 1 nummer zijn vakkundig aan elkaar gesmeed Melissa 3 en houden de composities spannend. Lead Horse is instrumentaal en heeft een heerlijke groove. Follow The Map is onderhoudend en moet het iets meer hebben van de perfecte productie, dan van de compositie. Met name het 2e deel van Below is fascinerend, en hierna volgt de meest radiovriendelijke rocksong van het album Meet Me On The Darkside. Wat een heerlijk nummer! Hierna maar weer even bijkomen met het instrumentaaltje This Would Be Paradise, om vervolgens met de ballade Father’s Grave op de proppen te komen waarop Glenn Danzig een gastbijdrage levert, wat het nummer weinig goeds doet. Wat heeft die man toch een suffe stem. The Key gooit de vaart er weer in en zit opnieuw boeiend in elkaar. The One heeft weer wat hitpotentie. Hoewel Melissa de refreintjes van het bijzonder interessante 1000 Years enigszins ongecontroleerd, maar passioneel inzingt, is dit het emotioneel hoogtepunt van het album. De refreinen zijn pure bombast en het nummer eindigt met engelenzang. Dan krijgen we nog een pianoversie van Below, en sluit het album af met het akoestische Whispers And Potions, dat wat weg heeft van een Adam Ant song. Een zeer interessant album, en eentje die veelvuldig in mijn cd-speler ligt. Ik teken alvast in voor de volgende release.

Clip: Meet Me On The Dark Side          Clip: Tour 2011

Het zomergevoel van het Spaans

Geplaatst op by
Reageer

 Planten en bomen ontspruiten, temperaturen lopen op, de zon neemt langzaamaan de overhand, kortom de zomer is in aantocht. En wat voedt dat mediterrane, zomerse gevoel nou nog meer dan Spaanstalige muziek? De Canadese Nelly Furtado, kind van Portugese ouders, heeft haar vierde studio album Mi Plan geheel Spaanstalig opgenomen en herbergt een flink aantal duetten met artiesten als Alejandro Fernandez, Juan Luis Guerra, Alex Cuba, Julieta Venegas, La Mala Rodriguez en Josh Groban. Wellicht een gewaagde stap, maar wel een hele slimme, gezien de haast onmogelijke opgave een album te maken die zou kunnen wedijveren met diens voorganger, het met succes overladen album Loose, met maar liefst 8 hitsingles. Door een andere taal te voeren gaat elke vergelijking met voorgaand werk op voorhand al mank. Toch kunnen we stellen dat muzikaal het album ook nauwelijks vergelijkbaar is met het door Timbalands hip-hop gedomineerde succesalbum. De muziek is wat minder druk, heeft een wat meer traditioneel Spaans-Portugees geluid en herbergt bijvoorbeeld geen 2e Maneater, maar neemt niet weg dat dit opnieuw een sterk en prettig album is van de charmante 33 jarige zangeres. Hoogtepunten zijn de opener Manos Al Aire, Mi Plan, het mooie Sueños, de vrolijke meezingers Bajo Otra Luz en Vacacion, het lekker swingende Suficiente Tiempo, Fuerte, het wonderschone Silencio met prachtige bijdrage van Josh Groban, en Como Lluvia. Dat zijn veel hoogtepunten, en duidt op een meer dan geslaagd album, waarop Furtado niet alleen bewijst dat ze zonder Timbaland ook een sterk album kan afleveren, maar zelfs ook in een andere taal. Een erg lekker album en zeker voor deze tijd van het jaar.

Clip: Manos Al Aire (live)         Clip: Sueños

Het eynde nog niet in zicht.

Geplaatst op by
Reageer

 Het Amerikaanse The Deep Eynde is begonnen eind jaren 90 als gothic wave groep, geinspireerd door het veel vroegere Siouxie And The Banshees, Sisters Of Mercy en Bauhaus. Later transformeerde het tot regelrechte punk, en met hun nieuwste release Spellbound houden zij het midden tussen eighties wave en rock. Echter zijn alle voornoemde ingrediënten nog terug te vinden in het nieuwere werk, zij het wat minder opdringerig. En dat laatste is nou meteen het pluspunt van deze cd; de muziek slingert wat heen en weer tussen rock, punk, wave en gothic zonder dat het geforceerd klinkt, of dat de stijlen elkaar in de weg zitten. Alles loopt soepeltjes in elkaar over. Muziek van The Simple Minds, U2, Julian Cope, Life Of Agony, The Cult, The Damned, Billy Idol en The Jam sijpelt in mindere of meerdere mate door in de muziek van The Deep Eynde. De lekker pompende basloopjes en de licht virbrerende, middenlage stem van zanger Fate Fatal maken dat het over het algemeen als Gothic-rock bestempeld kan worden. Spellbound is met 72 minuten een flink album en is een doortimmerd, compositorisch sterk en vakkundig gemaakte productie. Hoogtepunten zijn Save Your Own; The Haunting; Love In Shadows; Strainge Little Girl; The Darkest Hour, Possessed By You en Ghostheart. Dit is dan welliswaar mijn eerst kennismaking met de band, maar na enig speurwerk naar wat ouder materiaal op YouTube en Google denk ik te kunnen vaststellen dat dit één van hun meest toegankelijke en stabiele albums is tot nu toe. Leuke, lekkere cd dat naar meer smaakt. Wie weet wordt de volgende cd een kaskraker, want een hit hangt in de lucht.

Clip: Save Your Own      Clip: The Haunting (niet voor de gevoelige maag)

Mannetje huilt; mannetje lacht.

Geplaatst op by
Reageer

Eels-300x199 Eels heeft, hoewel blakend van inspiratie getuige zijn hoge productiviteit afgelopen jaar waarin hij maar liefst 3 albums uitbracht, met het tweede uit deze trilogie de meest beklemmende plaat gemaakt sinds jaren. Was voorganger Hombre Lobo nog afwisselend en hier en daar zelfs enigszins vrolijk rockend, op End Times blijft Eels steken in -zoals de titel van het album al doet vermoeden- misére en ellende. Op het 7e studioalbum van Eels, compleet met deprimerend grauwe hoes, loopt in het 2e nummer Mark Everett’s liefje al weg en wat dan volgt is 12 nummers vol liefdesverdiet en geestelijke ontreddering. Ook muzikaal gezien verdrinkt het album, op het redelijk vrolijke rockertje Gone Man na, in Eels1 melancholie. De nummers zijn mooi, de begeleiding is erg fraai uitgewerkt, zoals we van Eels gewend zijn, maar zelfs het opgetogen gespeelde Paradise Blues komt wat bedrukt over. Zeker als enig herwonnen optimisme meteen de kop wordt ingedrukt met het zwaarmoedige Nowadays. De minimale en weinig artistieke begeleiding van Unhinged maakt dat het nummer iets wegheeft van de leegte die zo kenmerkend was bij de White Stripes. High And Lonesome is -om de stemming erin te houden- een geluidscollage van onweer, regen, een kerkklok en wat voorbij razende auto’s. Dan resten ons nog 3 ballades die ons nog dieper in de put doen geraken. Een redelijke plaat, maar weinig bijzonder. Dan rest mij nog een officiele waarschuwing: Voor mensen met aanleg voor depressiviteit, deze plaat kan dodelijk zijn.

Clip: End Times     Clip: In My Younger Days

Maar het derde deel van de trilogie laat horen dat het ook anders kan verkeren. Niet alleen de titel Tomorrow Morning klinkt al wat hoopgevender, ook de cover is een stuk fleuriger. Muzikaal is Eels op deze plaat weer even wat afwisselender dan op End Times, maar laat zich ook weer niet vergelijken met het meer rockende eerste deel Hombre Loco, zodat we kunnen spreken van 3 verschillende cd’s, waarop Eels_2008 alleen het rustige werk overeenkomt. Tomorrow Morning telt, met de 4 extra nummers op de bonus-cd erbij, 18 nummers, en begint rustig. Vanaf Baby Loves Me (kan het opgetogener?) wat iets wegheeft van het vroegere Gruppo Sportivo is alles mogelijk en volgt één van de hoogtepunten: Spectacular Girl. Ook het funky This Is Where It’s Get Good vol met samples op een kale drumcomputerbeat is artistiek verantwoord lekker. Eels werkt met clavecimbel, banjo en stijkkwartetjes gecombineerd met electronica en gitaar. Oh So Lovely; het optimistme kan niet op. Onvervalste gospel in Looking Up. Mystery Of Life had zo van The Super Furry Animals kunnen zijn. Britpop komt ook nog aan bod in Le’s Ruin Julie’s Birthday. Al met al een lekker gevarieerd album en vooral na End Times geruststellend.

Clip: Spectacular Girl      Clip: Baby Loves Me

Braintraining punkrock

Geplaatst op by
Reageer

Jelloandguantanamo Jello Biafra, voorheen zanger van de legendarische Amerikaanse punkband The Dead Kennedys, politiek activist voor The Green Party en directeur van het Alternative Tentackles label, heeft zich in zijn muzikale loopbaan, na be-eindiging van voornoemde band, laten begeleiden door tal van groepen. Ditmaal is het de beurt aan begeleidingroep The Guantanamo School of Medicine, met muzikanten uit The Victims Family en Faith No More. De sound van de band grijpt terug naar die van de Kennedys, inclusief fuzzy gitaargeluid. De dikker en kaler geworden Biafra sneert en bléhrt als gebruikelijk zijn politiek geëngageerde teksten de kamer in met zijn uit duizenden herkenbare, agressieve, maniakale Jello img_1613 stemgeluid. De echte Dead Kennedys liefhebber, waartoe ik mijzelf mag scharen, kan zijn hart redelijk ophalen met The Audacity Of Hype. Hoewel de begeleiding een tikkeltje log overkomt (wat vermoedelijk ligt aan de productie waarbij voornamelijk het slagwerk iets te gelikt is uitgemixt, waardoor de punkrock eerder terughoudend klinkt dan gevaarlijk), is de 53 jarige zanger in topvorm, en is het vrijwel niet hoorbaar dat hij dit al 35 jaar doet. De schijf herbergt sterke en puntige composities, en is vooral genietbaar op hoog volume. Hoewel er geen slecht nummer op staat hebben enkele nummers wel mijn voorkeur: Clean As A Jello-biafra01 Thistle, New Feudalism en Strength Thru Shopping. Op You Tube zijn ook filmpjes te vinden van een concertreeks die de oude bandleden van The Dead Kennedys ondernamen met verschillende andere zangers. Hoe belangrijk een stem kan zijn wordt hier pijnlijk duidelijk. Conclusie: de Kennedys zonder Biafra hebben geen bestaansrecht, terwijl Biafra zonder Kennedys prima overleven kan.

Clip: New Faudalism (live)     Clip: Clean As A Thistle (live)     Clip: Het politieke dier (Speech)

Schoonheid der covers

Geplaatst op by
5

Peter Gabriel 1 Peter Gabriel, ooit zanger/componist van Genesis, maar veel beroemder geworden met zijn fantastische solowerk, heeft een cd vol covers opgenomen, maar dat concept in een interessant jasje gestoken. De cd heet Scratch My Back en het vervolg hierop zou I’ll Scratch Yours moeten gaan heten, waarop de artiesten van wie hij op het eerste deel een cover had opgenomen op hun beurt een cover van Gabriel zouden uitwerken. Scratch My Back is, zoals het een echte Gabriel betaamt, geen gewone coverplaat geworden. De 61 jarige Gabriel heeft ervoor gekozen geen drums en gitaren te gebruiken, maar louter piano en orkestratie. Voor de keuze van de nummers is hij te rade gegaan bij zijn dochters en producer Bob Ezrin wat een niet voor de hand liggend lijstje opgeleverd heeft. Opener Heroes (David Bowie) is dan ook meteen het meest bekende nummer op de voet gevolgd door Boy In The Bubble (Paul Simon). De uiterst ingetogen en orkestrale bewerkingen van Gabriel maken dat alleen Peter Gabriel 2 de tekst nog bekend doet voorkomen. Muzikaal zijn de nummers geheel ‘vergabrielized’. Voorts brengt Gabriel, met zijn mooie, uit duizenden herkenbare, hese stemgeluid, Listening Wind (Talking Heads); het mooiste nummer van het album The Power Of The Heart (Lou Reed); Philadelphia (Neil Young); Street Spirit (Radiohead); Mirrorball (Elbow); Flume (Bon Iver); My Body Is A Cage (Arcade Fire); Après Moi (Regina Spector) en The Book Of Love (The Magnetic Fields). I Think It’s Gonna Rain Today (Randy Newman) ligt door enkel de piano als begeleiding nog het dichtst bij het origineel, en het vakmanschap van songwriter Newman wordt mede dankzij deze minimalistische opzet alleen nog maar versterkt. Gabriel heeft een prachtplaat afgeleverd dat zo nu en dan voor echte kippenvel momenten zorgt. Schitterend.

Clip: I Think It’s Going To Rain Today                Clip: The Power Of The Heart (live, kippevel!!)